رویای هزار متری
طبیعتا قرار نیست این زمینهای جدید در ظرفیت زمینهای مسکونی شهرهای فعلی کشور به مردم اختصاص داده شود، چون اکثر این زمینها طبیعتا صاحب دارند. اگر در حومه شهرها این زمینهای جدید به مردم اختصاص داده شود با گسترش شهرها روبهرو خواهیم بود که خود نیاز به زیرساختهای جدید نظیر ساخت بزرگراهها، شهرسازی جدید، ساخت فضاهای سبز و… خواهد داشت. تنها گسترش شبکه آب، برق و گاز در این مساحت فوقالعاده جدید، خود کار بزرگی است.بیابانها که جای مناسبی برای زندگی (آن هم در ویلا) نیستند، هرگونه تجاوز به محدوده اراضی زراعی، موجب گسترش این اراضی خواهد شد که به نوبه خود تبعات زیستمحیطی خواهد داشت.
آقای احمدینژاد روز گذشته پیشنهاد داد تا به هر خانواده ایرانی یک زمین 1000 متری داده شود تا ایشان با خیال راحت هم خانه داشته باشند و هم باغ. بیشک هیچ ایرانی با این پیشنهاد مخالف نیست اما این یعنی افزایش 614 درصدی سرانه مسکن ایرانیان که به نظر کار مشکلی است.
سال گذشته رییس مرکز آمار کشور از ثبت 5/18 (18ممیز5) میلیون خانوار ایرانی خبر داد. داشتن یکهزار متر مربع زمین ویلایی چیزی نیست که کسی بتواند از آن گذر کند. اگر به هر خانوار یکهزار متر مربع زمین اختصاص داده شود این یعنی یک میلیارد و 850 میلیون متر مربع زمین لازم است.
به عبارتی زمینی برابر یک میلیون و 850 هزار هکتار یا 18 هزار و 500 کیلومتر مربع، زمین برای اختیار کردن ویلاهای اهدایی رییسجمهور نیاز است.
قاعدتا خانههای ویلایی قرار نیست در آن 5/32 (32ممیز5) هکتار بیابانهای ایران یا در قلههای کوهها ساخته شوند. بزرگی مساحت لازم برای اهدای این میزان زمین ویلایی به خانوارهای ایرانی بیش از 153 هزار هکتار بیشتر از مساحت کل جنگلهای انبوه کشور است.
از دیگر سو، سرانه مسکن در شهرهای ایران براساس آخرین آمارها بین 20 تا 50 متر مربع است که میانگین آن برابر 35 متر مربع خواهد بود.
با توجه به نسبت خانوار به کل جمعیت در آخرین سرشماریها، هر خانوار حدودا از چهار نفر تشکیل شده است. به بیانی، در حال حاضر زمینی حدود 140 متر مربع به هر خانوار ایرانی اختصاص دارد. حال براساس پیشنهاد دکتر احمدینژاد، قرار است این مساحت به یکهزار متر مربع افزایش یابد که حاکی از افزایش 614 درصدی وسعت زمین مسکونی در تملک هر خانوار شهری است. به نظر میرسد این کار با نگاهی به تجربه ساخت بزرگراه تهران- شمال و مسکن مهر و… کار زیاد سادهای نباشد.
از دیگر سو، طبیعتا قرار نیست این زمینهای جدید در ظرفیت زمینهای مسکونی شهرهای فعلی کشور به مردم اختصاص داده شود، چون اکثر این زمینها طبیعتا صاحب دارند. اگر در حومه شهرها این زمینهای جدید به مردم اختصاص داده شود با گسترش شهرها روبهرو خواهیم بود که خود نیاز به زیرساختهای جدید نظیر ساخت بزرگراهها، شهرسازی جدید، ساخت فضاهای سبز و… خواهد داشت. تنها گسترش شبکه آب، برق و گاز در این مساحت فوقالعاده جدید، خود کار بزرگی است.بیابانها که جای مناسبی برای زندگی (آن هم در ویلا) نیستند، هرگونه تجاوز به محدوده اراضی زراعی، موجب گسترش این اراضی خواهد شد که به نوبه خود تبعات زیستمحیطی خواهد داشت.
این پیشنهاد در حالی ارایه میشود که شهر جدید پردیس در شمال شرق تهران هنوز یک آزادراه مناسب برای ارتباط با تهران ندارد و کارگران پس از دو سال از افتتاح آن هنوز چراغهای تونلهای آن را بهطور کامل نصب نکردهاند.
———-
این مطلب در سرمقاله روزنامه جهان صنعت، مورخ 13 تیرماه 1390 منتشر شد.
