سقوط آرام یک تولید

جدول مقایسه ای میانگین روزانه تولید و صادرات نفت طی سه دهه گذشته / برای دیدن تصویر در ابعاد واقعی روی آن کلیک کنید

اقتصاد ایران اقتصادی وابسته به نفت است. در واقع به دلیل وابستگی ایران به نفت، همیشه تحولات خارجی تا حدودی روی اقتصاد کشورمان موثر واقع شده است. تولید روزانه نفت، قیمت نفت ایران در بازارهای جهانی و… همگی فاکتورهایی هستند که از دیروز تا امروز همیشه سرنوشت اقتصاد کشور را تعیین کردند. چه در سال هایی دهه 60 شمسی و اوج جنگ که دولت های غربی با اقدامات سیاسی-اقتصادی و حتی نظامی(جنگ نفتکش ها) در صدد تاثیر گذاری روی اقتصاد کشورمان بودند، چه در سال های میانی دهه 80 شمسی که با افزایش ناگهانی قیمت نفت، کشورمان ایران به یک کشور وارد کننده محصولات خارجی با عدم تدبیر صحیح دولت نهم تبدیل شد. در اینجا نگاهی داریم به تولید و صادرات نفت ایران از 1357 تا کنون، همچنین نگاهی داشتیم به درآمدهای نفتی دولت های گذشته تا کنون. مرجع تمامی اطلاعات آماری در این گزارش، بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران است.

تولید روزانه نفت

مهمترین مساله در زمینه صنعت نفت تولید نفت است. ممکن است به دلیل تحولات سیاسی-نظامی در مناطق نفت خیز به ویژه خاورمیانه، قیمت جهانی نفت تحت تاثیر قرار گیرد، همچنین با ثبات نبودن ارزش ریال در برابر دلار نیز می تواند درآمدهای نفتی دولت که به ریال محاسبه شدند را تحت تاثیر قرار دهد، اما تولید روزانه نفت، می تواند خط کش خوبی برای اندازه گیری توان صنعت نفت باشد. در اینجا به تفکیک سال، تولید متوسط تولید روزانه نفت را از 1357 تا کنون بررسی کردیم.

در سال 1357 روزانه 4252 هزار بشکه نفت تولید شده است. در سال بعد، یعنی 1358، تولید روزانه نفت ایران کاهش چشم گیری دارد و به 3433 هزار بشکه می رسد.

در سال 1359، تولید نفت ایران نسبت به سال گذشته تقریبا نصف شده است. در این سال به طور متوسط تولید روزانه نفت ایران نزدیک به 1476 هزار بشکه بوده است. در سال 1360، تولید نفت ایران بازهم کاهش دارد و به روزانه 1441 هزار بشکه می رسد.

در سال 1361، تولید روزانه نفت ایران افزایش قابل توجهی دارد و به 2684 هزار بشکه در روز می رسد. سال بعد، یعنی 1362، سیر صعودی تولید نفت ایران همچنان ادامه دارد و به 2709 هزار بشکه می رسد.

در سال 1363، کاهش نسبی در تولید نفت ایران به چشم می خورد، تولید روزانه نفت ایران از 2709 هزار بشکه در سال قبل، به 2371 هزار بشکه، متوسط تولید روزانه در سال 63 می رسد.  در سال بعد، یعنی 1364، باز متوسط تولید روزانه نفت ایران افزایش کمی دارد و به 2504 هزار بشکه در روز می رسد.

سال 1365، باز هم شاهد کاهش تولید نفت ایران هستیم، در این سال متوسط تولید روزانه نفت ایران 2176 هزار بشکه در روز بوده است. در 1366 تولید روزانه نفت در ایران رشد دارد و به 2460 بشکه در روز به طور متوسط می رسد.

در سال 1367، تولید روزانه نفت ایران به 2557 هزار بشکه در روز میرسد و از اینجا به بعد سال به سال تولید نفت در ایران افزایش میابد. در 1368 تولید روزانه نفت ایران به طور میانگین متوسط تولید روزانه نفت ایران به 2947 هزار بشکه می رسد. در سال 1369، که آخرین سال دهه 60 شمسی است، میانگین تولید روزانه نفت ایران به 3231 هزار بشکه در روز می رسد. به این ترتیب میانگین تولید روزانه نفت ایران در دهه 60 شمسی چیزی نزدیک به 2500 هزار بشکه در روز بوده است.

اما در سال 1370، سیر صعودی تولید نفت ایران ادامه دارد و متوسط تولید روزانه نفت به 3366 هزار بشکه در روز می رسد. در سال 1371، متوسط تولید روزانه نفت ایران به 3484 هزار بشکه در روز می رسد و در سال 1372، این رقم از مرز 3500 هزار بشکه در روز گذشته و به 3609 هزار بشکه در روز می رسد.

در سال 1374، باز هم شاهد رشد هستیم، اما نه صعود قابل توجهی مثل سال های ابتدایی دهه 70، در این سال تولید روزانه نفت ایران به طور متوسط به 3612 هزار بشکه در روز می رسد.

در سال 1375، کاهش کمی به لحاظ تولید روزانه را نسبت به سال گذشته شاهد هستیم، به این ترتیب متوسط تولید روزانه نفت ایران به 3610 هزار بشکه در روز می رسد.  در سال 1376، بازهم متوسط تولید روزانه نفت ایران افزایش دارد و به 3623 هزار بشکه در روز می رسد.

در 1377، تولید روزانه نفت ایران 3666 هزار بشکه در روز است که این رقم در سال 1378 به 3373 هزار بشکه در روز تنزل میابد.

در سال 1379 متوسط تولید نفت ایران برابر 3661 هزار بشکه در روز بود، به این ترتیب متوسط تولید روزانه نفت ایران در دهه 70 شمسی چیزی نزدیک به 3560 هزار بشکه در روز برآورد می شود.

در سال 1380 میانگین توبلید روزانه نفت ایران برابر 3574 هزار بشکه در روز برآورد می شود، این رقم در سال بعد یعنی 1381 به 3305 هزار بشکه در روز می رسد.

در سال 1382 میانگین تولید روزانه نفت ایران  برابر 3736 هزار بشکه در روز است که این رقم در سال 1383 به 3834 هزار بشکه در روز می رسد.

اما در سال 1384، اتفاق مهمی روی می دهد، تولید نفت ایران و در واقع برداشت از ذخائر نفتی به یکباره از مرز 4 میلیون بشکه در روز گذشته و به 4106 هزار بشکه در روز می رسد.

در سال 1385، میانگین تولید روزانه نفت ایران برابر 4051 هزار بشکه در روز ثبت شده است که در سال 1386 به 4058 هزار بشکه در روز می رسد. در سال 1387 هم میانگین تولید روزانه نفت ایران برابر 3556 هزار بشکه در روز بوده است. در سال 1388، متوسط تولیدروزانه نفت ایران به 3557 هزار بشکه می رسد. در مورد تولید نفت ایران در سال 1389، به دلیل حساسیت هایی که مجلس به خرج داد اظهارات و آمار متناقضی اعلام شده است، با این همه به نظر نمیرسد تولید نفت خام، نسبت به سال 1388 افزایشی داشته، بلکه در خوشبینانه ترین حالت تولید در همان حد سال 1388 ثابت مانده است.

صادرات نفت

بخشی از تولید روزانه نفت، به مصرف داخلی می رسد، بخشی از آن نیاز پالایشگاه ها را برآورده می کند تا فراورده های نفتی تولید شوند و بخش دیگر صادر میشود که بعضا فراوری شده و دوباره به چندین برابر قیمت  به کشور وارد می شوند. میزان مصرف داخل از تفریق میزان تولید رازنه از مجموع صادرات روزانه بدست می آید.

در سال 1357،صادرات نفت ایران به صورت روزانه حدود 3455 هزار بشکه بوده است. در سال 1358، این رقم به 2632 هزار بشکه می رسد و در سال 1359 ناگهان صادرات روزانه نفت ایران به 770 هزار بشکه در روز می رسد.

در سال 1360، روزانه به طور متوسط 791 هزار بشکه نفت ایران به جهان صادر شده است. این میزان در سال 1361 به  1686 هزار بشکه می رسد. در سال بعد یعنی 1362 صادرات نفت ایران به 2045 هزار بشکه در روز رسیده اما در سال 1363، صادرات نفت ایران به صورت روزانه بازهم با کاهش روبروست و به 1607 هزار بشکه در روز می رسد.

در سال 1364، کاهش صادرات نفت ادامه دارد و به 1460 هزار بشکه در روز می رسد. در سال 1365 میانگین صادرات روزانه نفت ایران 1250 هزار بشکه در روز بوده است. در سال 1366 هر روز 1546 هزار بشکه نفت از ایران به جهان صادر شده است و در سال 1367 این رقم بازهم افزایش داشته و به 1647 هزار بشکه در روز می رسد.

در سال 1368 صادرات نفت ایران به روزانه 1823 هزار بشکه در روز می رسد و در سال 69، از مرز دو میلیون بشکه در روز گذشته و به 2224 هزار بشکه نفت صادراتی در سال 1369 می رسد. به این ترتیب میانگین صادرات نفت ایران در دهه 60 شمسی چیزی نزدیک به 1607 هزار بشکه در روز برآورد می شود.

اما در دهه 70، میانگین صادرات نفت ایران به طرز قابل توجهی افزایش میابد. بر این اساس، در سال 1370، به طور متوسط ایرتان روزانه 2460 هزار بشکه نفت صادر کرده است. در سال 1371 صادرات روزانه نفت ایران به 2397 هزار بشکه می رسد. در 1372 روزانه 2184 هزار بشکه از ایران نفت به جهان صادر شده است که این رقم در سال 1373 به 2220 هزار بشکه در روز می رسد.

در 1374  صادرات روزانه نفت ایران برابر 2290 هزار بشکه در روز بوده که در 1375 صادرات روزانه به 2441 هزار بشکه می رسد. در سال 1376 به طور متوسط هر روز 2342 هزار بشکه از ایران به جهان نفت صادر شده است و در سال 1377 صادرات روزانه نفت ایران به 2300 هزار بشکه می رسد. در 1378 هر روز به طور میانگین 2079 هزار بشکه نفت ایران صادر شده است که این رقم در سال 1379 به 2345 هزار بشکه می رسد. به این ترتیب میانگین صادرات روزانه نفت ایران در دهه 70 شمسی چیزی حدود 2305 هزار بشکه بوده است.

وارد دهه 80 شمسی می شویم. در سال 1380 میانگین صادرات روزانه نفت ایران برابر 2208 هزار بشکه بوده است که این میزان با کاهش در سال 1381 به 2021 هزار بشکه می رسد. در سال 82 صادرات نفتی ایران به طور متوسط روزانه 2396 هزار بشکه است که در سال 1383 این میزان به 2548 هزار بشکه در روز میرسد.

در سال 1384، به طور میانگین روزانه 2602 هزار بشکه نفت صادر شده است و در سال 85 هر روز تقریبا 2433 هزار بشکه نفت صادراتی داشته ایم. در سال 1386 میانگین صادرات نفتی ایران هر روز 2480 هزار بشکه بوده که در سال 1387 این میزان به 2056 هزار بشکه می رسد. متاسفانه آماری در باره سال های بعدی در مراکز آماری نظیر بانک مرکزی و مرکز آمار ثبت نشده است!

درآمدن سالانه نفت از 1357 تاکنون / برای دیدن تصویر در ابعاد واقعی روی آن کلیک کنید

در آمد های نفتی

دولت های ایران در کشوری به وجود آمدند که اقتصاد آن در دهه های اخیر کاملا متکی به نفت بوده، اگر بپذیریم قوه محرکه سیاست اقتصاد است، آن وقت تاثیر نفت روی دولت های کشور بدست می آید. بالاترین سهم سالانه درآمد نفت طی سال‌های گذشته مربوط به دولت نهم و پایین‌ترین آنها مربوط به دولت میرحسین موسوی بوده است.

بر اساس آمارهای منتشر شده از سوی سازمان اوپک در سال 2007 دولت محمود احمدی‌نژاد با متوسط درآمد نفتی بالغ بر 62 میلیارد درسال طی سال‌های 2006 و2007 میلادی بیشترین سهم درآمدهای نفتی (تنها از محل صادرات نفت خام) بین تمام دولت‌های پس از انقلاب اسلامی از آن خود کرده است. به گزارش خبر آنلاین این در حالیست که که دولت میر حسین موسوی که به کابینه جنگ معروف است با متوسط درآمد سالانه 12/8 میلیون دلار در سال پایین‌ترین سهم سالانه از درآمدهای نفتی را بین دولت‌های سه دهه گذشته داشته است. البته نکته قابل تأمل آنکه مقایسه آمارها نشان می‌دهد نرخ رشد تولید ناخالص داخلی در دولت میر حسین موسوی معادل۶/۴درصد بوده است در حالی که همین نرخ در دولت هاشمی رفسنجانی که نزدیک‌ترین دولت از نظر درآمدهای نفتی به کابینه جنگ بوده است منفی ۴/۰درصد بوده است. البته از نظر نرخ رشد تولید ناخالص داخلی بالاترین رقم مربوط به دولت محمود احمدی‌نژاد با نرخ ۵/۲۵ درصد بوده که بر اساس گزارش اوپک تنها مربوط به دوسال اول نخست فعالیت این دولت بوده است.

بالا‌ترین تراز تجاری در بین دولت‌های مورد مقایس مربوط به دولت خاتمی بوده است که طی هشت سال فعالیت کل صادرات کشور را از رقم 13 میلیارد دلار در سال به 60 میلیارد دلار ارتقاء داده است و دوره فعالیتش را با 66 میلیارد دلار مازاد به پایان رسانده است. مقایسه آمارها نشان می‌دهند جمع کلGDPتولید شده در دوره میرحسین موسوی معادل 1137 میلیارد دلار بوده است که در مقایسه با دیگر دولت‌ها بالاترین تولید ناخالص داخلی تولید شده در کشور است که البته برای درک بهتر این رقم یادآورشویم که در کل دوره فعالیت میرحسین موسوی شرایط جنگی بر اقتصاد کشور حاکم بوده است. از نظر نرخ رشد واردات دولت محمود احمدی‌نژاد رکورددار دولت‌های سه دهه گذشته محسوب می‌شود. دولت نهم اقتصاد ایران را با وارداتی معادل 40 میلیارد دلار تحویل گرفت و طی دو سال اول فعالیتش این رقم را با 13 میلیارد رشد به 53 میلیارد دلار رسانده است که به معنی رشد متوسط سالانه 6/5 میلیارد دلار در میزان واردات است. البته بالا‌ترین میزان تولید روزانه نفت نیز مربوط به دولت نهم است که حدود 4 میلیون بشکه در روز است این رقم در دولت‌های دیگر به ترتیب خاتمی 3/6میلیون بشکه، هاشمی 3/4میلیون بشکه و موسوی 2/3 میلیون بشکه در روز بوده است.

در اینجا بخش نگاهی داریم به درآمد سالانه دولت از 1357 تا کنون از محل فروش نفت، ذکر این نکته نیز به جاست که این درآمدها سال به سال بر اساس ارزش دلار به ریال تبدیل شدند.

در سال 1357 مجموعا دولت از محل فروش نفت  2/1013  میلیارد ریال  در آمد داشته است. در سال بعد، یعنی 1358، در آمد سالانه دولت از محل فروش نفت به 7/1219  میلیارد ریال می رسد.

در سال 1359، در آمد نفتی به شدت کاهش یافته و به 8/888  میلیارد ریال می رسد. در سال 1360 و آغاز دهه 60 شمسی در آمد دولت از محل فروش نفت برابر 4/1056  میلیارد ریال است. در سال 1361 در آمدهای سالانه نفتی دولت به 5/1689  میلیارد ریال می رسد.

در 1362 مجموع درآمدهای نفتی سالانه دولت برابر 4/1779  میلیارد ریال است کعه در سال 1363 این رقم به 7/1407 میلیارد ریال می رسد. در 1364 ارزش درآمدهای نفتی دولت به 6/1208  میلیارد ریال می رسد و در سال 1365 کاهش چشم گیر درآمدهای نفتی دولت را شاهد هستیم. در این سال مجموع درآمدهای دولت از محل فروش نفت چیزی برابر 7/434  میلیارد ریال است. سال بعد یعنی 1366 تقریبا درآمدهای نفتی دولت نسبت به سال قبل دوبرابر شده و به 2/853  میلیارد ریال می رسد.

در 1367 مجموع در آمدهای نفتی یک سال دولت برابر 3/809  میلیارد ریال است. این کاهش درآمدهای نفتی در 1368 جبران شده و ارزش درآمدهای نفتی دولت در این سال را با حدود دو برابر افزایش نسبت به سال قبل به 1/1515  میلیارد ریال می رساند. در سال 1369 و پایان دهه 60 شمسی، دولت مجموعا 1/3375  میلیارد ریال از محل فروش نفت درآمد داشته است.

به این ترتیب می توان گفت میانگین درآمد سالانه دولت از محل فروش نفت در دهه 60 که با جنگ تحمیلی  نیز همزمان شده بود نزدیک به 1413 میلیارد ریال بوده است.

در دهه 70 شاهد افت و خیزهای زیادی در درآمد دولت از محل فروش نفت هستیم. در امد سالانه دولت از نفت در سال 70 برابر 4/3549 میلیارد ریال است. در سال 1371 این در آمد به 9/5145 میلیارد ریال  میرسد. در سال 1372 در آمد سالانه نفتی دولت برابر 2/14683 میلیارد ریال ثبت شده است. در 1373 این درآمد به 7/21479 میلیارد ریال می رسد. در 1374 مجموع در آمدهای نفتی یکساله دوبت به 2/29431 میلیارد ریال می رسد.

سال 1375، میانه دهه هفتاد است که طی آن دولت مجموعا 38153 میلیارد ریال درآمد نفتی داشته است. در 1376 مجموع درآمدهای نفتی یکسال دولت برابر 7/36446 میلیارد ریال بوده است. در 1377 در آمد یکساله نفتی دولت 22530 میلیارد ریال ثبت شده که این میزان در سال 1378 به 4/44170 میلیارد ریال افزایش میابد. در 1379 و پایان دهه 70 مجموع درآمد نفتی سالانه دولت برابر 5/59448 میلیارد ریال ثبت شده است. به این ترتیب میانگین درآمد سالانه دولت در دهه 70 چیزی برابر 27503 میلیارد ریال برآورد می شود.

به دهه 80 که میرسیم شاهد ثبات بیشتری هستیم، به بیانی نوسانات شدید در درآمدهای نفتی به چشم نمی خورد. در 1380، مجموعه درآمدهای نفتی یک ساله دولت برابر 1/71957  میلیارد ریال است. در 1381 این در آمد ها به 4/102626  میلیارد ریال می رسد. در 1382 بازهم شاهد رشد درآمدها هستیم، به طوری که در این سال درآمد سالانه دولت بابغ بر 9/128153  میلیارد ریال است. در 1383 و همزمان با پایان دولت اصلاحات ارزش مجموع درآمدهای نفتی سالانه دولت بالغ بر 3/150413  میلیارد ریال است.

در سال 1384، دولت نهم روی کار می آید و همزمان با روی کار آمدن این دولت، در آمدهای نفتی نیز به تبع افزایش جهانی قیمت نفت افزایش میابد. در سال 84 مجموعه درآمد سالانه دولت از محل فروش نفت برابر 4/186342  میلیارد ریال است، در 1385 این درآمدها به 2/181881  میلیارد ریال می رسد و در 1386 ارزش درآمدهای سالانه نفتی دولت برابر 1/173519  میلیارد ریال ثبت شده است. در 1387 مجموع درآمدهای سالانه دولت برابر 3/215650  میلیارد ریال ثبت شده است. در سال 1389 مجموع درآمدهای نفتی یکساله دولت برابر ۶۷۰000میلیارد  ریال بوده است.

———————-

این مطلب در روزنامه اعتماد صفحه 4 منتشر شد

هر 1 دلار برابر: 10615 ریال ایران، 79/0(0ممیز79) منت آذربایجان، 7/1(1ممیز7) لیره ترکیه، 47 افغانی، 87 روپیه پاسکتانی، 368 درم ارمنی و هزار دینار عراقی. هر 1 دلار برابر: 10615 ریال ایران، 4 بولیوار فورته ونزوئلا، 4 ریال سعودی، 2/4(4ممیز2) پزوی آرژانتینی، 25/5(5ممیز25) کرون دانمارکی، 7 راند آفریقای جنوبی، 30 باهات تایلند و 1800 پزو کلمبیا است.

ظاهرا پس از سال‌ها ناگهان مسوولان اقتصادی به یاد ارزش برابری واحد پول ایران با دلار و «پرستیژ» واحد پولی‌ افتادند، این عجب که درست در زمان هیاهوی حذف صفر و تغییر نام واحد پولی و اعلام نرخ تورم و…هم این خبر‌ها می‌رسد.

اما ظاهرا چیزی حدود یک دهه با تاخیر این مطالب عنوان می‌شود، همین 6-7 سال قبل هم نرخ برابری ریال و دلار زیاد با امروز فرق نمی‌کرد. مثلا در سال 84 هم قیمت هر دلار چیزی حدود 9 هزار ریال بود‌ که حالا نزدیک به 10 هزار ریال شده است. بر اساس دغدغه‌ها و نگرانی‌های جدیدی که مسوولان اقتصادی برای «پرستیژ» واحد پولی کشورمان یافته اند، دیروز محمدرضا فرزین، معاون اقتصادی وزیر امور اقتصادی و دارایی بدون وجود موضوع خاص یا نشست و کنفرانس خاصی گفت‌و‌گوی کوتاهی با ایسنا کرده و ادعای جالبی نیز مطرح نموده است. فرزین با بیان اینکه از بین 64 کشور‌ ارزش پول ایران در مقابل دلار به همراه ‌«‌دونگ» ویتنام در رتبه آخر است، گفت: اگر بخواهیم ارزش ریال را به دلار بیان کنیم هر ریال معادل عدد 942 با پنج صفر پس از اعشار دلار است‌ به گونه‌ای که عملا ارزش ریال در مقابل دلار به سمت صفر میل می‌کند و از این لحاظ پرستیژ ملی صحیح نیست.فرزین با تاکید بر اینکه نزدیک شدن واحد پول ملی جدید به دلار برای پرستیژ ملی مناسب است، افزود: بجز فعالان بانکی، عامه مردم و اقتصاددانان کمتر از واحد پول ملی که ریال است استفاده می‌کنند و ریال کارکرد اصلی خود را در ذهن مردم از دست داده است.

ارزش واحد پول کشورهای همسایه ایران دربرابر دلار

5 واحد پول کم پرستیژ دنیا

از آنجا که سخنگوی تحول اقتصادی نسبت به پرستیژ واحد پول ایران اظهار‌نظر کرده است، حالا می‌توان نگاهی به نرخ برابری واحد پول کشورهای دنیا در مقایسه با دلار کرد.

آمار جدیدی از قیمت دلار در زیمبابوه در دست نیست‌ اما بنا بر آخرین آمارها، هر دلار آمریکا برابر 5/2 میلیون دلار زیمبابوه بود. حدودا دو سال قبل بود که دولت زیمبابوه به دلیل نداشتن هیچ پشتوانه‌ای واحد پول خود را به مدت یک سال از گردونه خارج کرد.

التون مانگوما، وزیر اقتصاد و برنامه‌ریزی زیمبابوه در مصاحبه‌ای تلویزیونی در آن زمان گفت که دولت تصمیم گرفته است تا واحد پول زیمبابوه را که در حال حاضر نیز اثری از آن در مبادلات نیست‌ به مدت یک سال متوقف کند.رتبه بی‌پرستیژ‌ترین واحد پول دنیا برای ویتنام است، قیمت هر دلار آمریکا در ویتنام برابر 20 هزار و 800 دونگ ویتنام است. در جمهوری دموکراتیک سائوتومه و پرینسیپ در غرب آفریقا نیز هر دلار برابر 17075 دوبرا ست‌. پس از سائوتومه و پرینسیپ  نوبت به ایران می‌رسد که در آن هر دلار برابر 10615 ریال است. البته بعد از ایران نیز هر دلار در اندونزی برابر 8550 روپیه است.

کم ارزش ترین پول های جهان دربرابر دلار

جایگاه ریال در بین همسایگان

نگاهی هم به ارزش واحد پول همسایگانمان در برابر «پرستیژ» واحد پول خودمان داشته باشیم. در حالی که هر دلار در ایران بیش از 10 هزار ریال است، هر دلار در افغانستان برابر 47 افغانی است. در پاکستان نیز ارزش هر دلار آمریکا بیش از 87 روپیه است و در عراق‌ هر دلار ارزشی برابر یک‌هزار دینار عراقی دارد.

به سراغ همسایگان شمالی برویم؛ هر دلار آمریکا در ارمنستان برابر 368 درام ارمنی است‌. در ترکیه، کشور دوست و برادر هر دلار برابر 77/1 لیره جدید است‌ همچنین هر دلار آمریکا در آذربایجان نیز به قیمت 79/0 منات است.

در بین کشورهایی که GDP حدودا همسنگ ایران دارند نیز ریال کم ارزش‌ترین واحد پول است. در اینجا نگاهی داریم به قیمت دلار در هفت کشور ونزوئلا، عربستان، آرژانتین، آفریقای‌جنوبی، تایلند، دانمارک و کلمبیا که GDP آنها نزدیک به ایران است.

هر دلار در ونزوئلا، برابر چهار «بولیوار فورته» می‌باشد و هر دلار در عربستان سعودی برابر چهار ریال سعودی است. در آرژانتین قیمت هر دلار برابر 2/4  پزوی آرژانتینی است و در آفریقای جنوبی‌ هر دلار برابر هفت راند است. در تایلند نیز قیمت هر دلار 30 بات می‌باشد و هر دلار برابر 25/5 کرون دانمارکی است. همچنین هر دلار در کلمبیا نیز 18 پزوی کلمبیایی ارزش دارد. این در حالی است که هر دلار بیش از 10 هزار ریال به نرخ رسمی و بیش از 11 هزار به نرخ آزاد در بازار ایران خرید و فروش می‌شود. این درد نیز درد امروز و دیروز نیست، مدت‌هاست که چنین وضعیتی در کشور به وجود آمده‌ البته خوب است که مسوولان به فکر پرستیژ واحد پول کشورمان باشند‌ اما به نظر‌ این نگرانی تاخیری بوده است!

البته اگر تومان را واحد رایج در نظر بگیریم، جایگاه واحد پولی کشورمان در برابر کشور‌های جهان زیاد هم بد نیست، یعنی نسبت به حالا زیاد بد نیست!

البته اینها همان‌طور که آقای فرزین هم اشاره کرده است‌ بحث پرستیژ است، واقعیت ارزش است! اگرچه تغییر واحد پول ملی، حذف صفر و… در تمام کشورهای دنیا که دچار بحران شدند اقدامی رایج به شمار می‌رود (البته به گفته مسوولان در ایران بحرانی شبیه بحران اقتصادی وجود ندارد و حذف صفر و تغییر نام واحد پول ظاهرا تنها برای بحث‌هایی مثل پرستیژ و… است) از دیگر سو نیز درست است که مسایل روانی همیشه روی بازار و وضعیت اقتصادی تاثیر داشته‌ اما این تاثیر دامنه محدودی دارد و نمی‌تواند وضعیت را به طور کلی دگرگون کند.

ارزش واحد پول کشورهای همسنگ ایران دربرابر دلار

————–

این گزارش در روزنامه جهان صنعت مورخ 16 شهریور 1390 منتشر شد

احمدی نژاد گفت:در آن‌جا ـ احتمالا خارج ایران ـ فردی وجود دارد كه پانصد میلیارد دلار و فردی دو هزار میلیارد دلار ثروت دارد….در بین 20 ثروتمند بزرگ جهان در حال حاضر، هیچ یك ثروتشان بیش از 100 میلیارد دلار هم نیست. كارلوس اسلیم، ثروتمندترین مرد جهان تنها 72 میلیارد دلار ثروت دارد. با این حال این دو نفر(با هویت مجهول)طبق گفته آقای احمدی نژاد باید ثروتی نزدیك به چهار برابر مجموع دارایی 20 ثروتمند برتر حال حاضر جهان داشته باشند و دارایی این دو نفر كه روی هم (حسب حساب آقای احمدی نژاد) به 2500 میلیارد دلار می رسد، نزدیك به مجموع دارایی های 20 ثروتمند بزرگ تاریخ است.

دكتر احمدی نژاد، بار دیگر در سخنان خود پرده از فساد مالی برخی افراد برداشت، اما اینبار نه در عرصه داخلی، بلكه افشاگری دكتر این بار ناظر بر مفاسد بین المللی بود.

او كه در حرم امام خمینی (ره) سخن میگفت در بحث فساد اقتصادی افراد در قدرت های اقتصادی جهان گفت: «در آن‌جا ـ احتمالا جایی در خارج از ایران ـ فردی وجود دارد كه پانصد میلیارد دلار و فردی دو هزار میلیارد دلار ثروت دارد كه همه اینها حاصل غارت ملتها است. آنها پنجاه تومان می دهند و یك كاغذ سبز رنگ چاپ می كنند و روی آن می نویسند 100 دلار، پانصد دلار و در دنیا پخش می كنند و به دست ملتها می دهند و به جای آن كالا می گیرند و این ملتها هم متوجه نمی شوند.»

این ارقام در حالی اعلام می شود، كه افشای نام این افراد و اسناد ثروت ایشان كه حتما نزد رئیس دولت موجود است، می تواند سوژه بسیار مهمی برای نشریات اقتصادی جهان باشد.

چه آنكه چنین اطلاعاتی می تواند اصولا خوراك رسانه های جهان را لااقل برای یك هفته تامین سازد. با توجه به ابعاد بین المللی این ادعا، به جاست كه دفتر ریاست جمهوری اسناد آن را منتشر سازد، تا جهانیان شگفت زده شوند.

این موضوع مهمی است، چراكه این دو نفر، طبق گفته آقای احمدی نژاد باید ثروتی نزدیك به چهار برابر مجموع دارایی 20 ثروتمند برتر حال حاضر جهان داشته باشند و دارایی این دو نفر كه روی هم به 2500 میلیارد دلار می رسد، نزدیك به مجموع دارایی های 20 ثروتمند بزرگ تاریخ است.
دكتر احمدی نژاد 6 سال از مافیا و ثروتمندان زالو صفت و… در ایران گفته است، حال اینكه طی این 6 سال، حتی یك مفسد اقتصادی محكوم و به افكار عمومی داخلی معرفی نشده است. توجیه حامیان دولت برای این موضوع آن است كه دكتر در داخل با فشارها و مسائل خاصی روبروست.

اینك موضوع داخلی نیست و احمدی نژاد در افشاگری هایش قدم به عرصه بین المللی گذشته، در عرصه بین المللی نیز قاعدتا فشاری نظیر فشار داخلی نباید وجود داشته باشد، چه بهتر كه ایشان نام این دو نفر را اعلام كنند، چراكه یقینا ایشان در هر كشوری باشند، از سیستم مالیاتی آن كشور فرار كردند كه توانستند به اندازه 20 ثروتمند كل تاریخ ثروت جمع كنند.

دو نفری كه 4 برابر 20 ثروتمند اول جهان ثروت دارند!
به گزارش ” فوربز ” مجموع 20 ثروتمند اول جهان در ماه مه سال میلادی جاری، چیزی حدود 641 میلیارد دلار ثروت دارند. این یعنی آن دو نفری كه دكتر احمدی نژاد از ایشان یاد كرده است، روی هم چهار برابر 20 ثروتمند برتر حال حاضر جهان ثروت دارند.

كارلوس اسلیم، ثروتمندترین مرد حال حاضر جهان به همراه خانواده اش جمعا 74 میلیارد دلار ثروت دارند!

جهت روشن شدن موضوع نام و ثروت این بیست نفر را در ادامه ملاحظه كنید:

كارلوس اسلیم و خانواده اش كه اولین رتبه را در فهرست بیست نفره ثروتمندان جهان دارد، كلا روی هم 74 میلیارد دلار ثروت دارد.

بیل گیتس دومین نفر در لیست ثروتمندان جهان است كه سرجمع 56 میلیارد دلار دارایی دارد.

وارن بافت ثروتمند آمریكایی با 50 میلیارد دلار دارایی در رتبه سوم قرار دارد.

برنارد ارنالت ثروتمند فرانسوی كلا 41 میلیارد دلار سرمایه دارد و در رتبه چهارم قرار گرفته است.

لری الیسون ث، ثروتمند امریكایی كه صاحب رتبه پنجم است، روی هم رفته 39 و نیم میلیارد دلار سرمایه دارد.

لاكشمی میتال كه ششمین ثروتمند جهان است، متولد هندوستان و ساكن انگلستان است. او جمعا 31.1(31ممیز1) میلیارد دلار ثروت اندوخته است.

امانسیا اورتگا گائونا، ثروتمند اسپانیایی، با مجموعا 31 میلیارد دلار ثروت، در رتبه هفتم جای گرفته است.

بیل گیتس ثروتمند ترین مرد سال های گذشته و دومین مرد ثروتمند حال حاضر جهان، تنها 56 میلیارد دلار سرمایه دارد.

ماكش امبانی، دومین ثروتمند هندی با 27 میلیارد دلار اندوخته، در رتبه نهم جای گرفته است.

دهمین ثروتمند جهان، باز هم امریكاییست، ثروت كریستی والتون 26 و نیم میلیارد دلار برآورد شده است.

لی كا شینگ از هنگ كنگ با 26 میلیارد دلار ثروت، در رتبه یازدهم ایستاده است.

دوازدهمین ثروتمند این لیست، كارل البركت از آلمان است، ثروت او را 25 و نیم میلیارد دلار تخمین زدند.

استفان پرسون با 24 و نیم میلیارد دلار، سیزدهمین ثروتمند جهان از سوئد است.

ولامیدیر لس از روسیه با ثروتی 24 میلیارد دلاری، پانزدهمین ثروتمند جهان است.

لیلیان بتین كورت، پانزدهمین ثروتمند جهان از فرانسه است، او در 88 سالگی توانسته ثروتی برابر 23 و نیم میلیارد دلار جمع كند.

شلدون ادلسون. شانزدهمین ثروتمند جهان باز هم امریكاییست، او جمعا 23.3(23ممیز3) میلیارد دلار ثروت دارد.

دیوید تامسون و خانواده اش از كانادا روی هم رفته 23 میلیارد دلار ثروت دارند و در رتبه هفدهم ایستادند.

هجدهمین نفر این لیست چارلز جی كاچ 75 ساله از امریكاست، او 22 میلیارد دلار اندوخته دارد.
دیوید اچ كاچ 70 ساله، برادر چارلز در رتبه بعدی دقیقا اندازه برادر ثروت دارد، ثروت او نیز 22 میلیارد دلار است.

بالاخره آخرین ثروتمند جهان نیز یك امریكایی 63 ساله به نام جیم والتون با 21.3(21ممیز3) میلیارد دلار سرمایه است.

راكفلر از بزرگترین سرمایه داران تاریخ امریكاست. وی در بین 20 ثروتمند بزرگ جهان رتبه اول را دارد، ثروت او را پیتر برنشتاین مطابق با نرخ تورم روز چیزی حدود 336 میلیارد دلار برآورد كرده است.

2 نفركه به اندازه تمام ثروتمندان تاریخ ثروت دارد
دكتر احمدی نژاد از دو نفر ـ در آنجا كه محل آن مشخص نشده است ـ  نام برده كه به ترتیب 2 هزار میلیارد و 500 میلیارد دلار ثروت دارند. مجموع ثروت این دو نفر كه احمدی نژاد نام ایشان را افشا نكرده است، چیزی برابر 2500 میلیارد دلار است. این عدد 13 رقم دارد.

نگاهی كنیم به مجموع ثروت 20 ثروتمند بزرگ تاریخ، تا بزرگی ثروت این دو نفر بیشتر اشكار شود. گاس لوبین (Gus Lubin) بیزنس اینسایدر، ثروت 20 ثروتمند بزرگ تاریخ را (بر اساس ارزیابی پیتر برنشتاین از مجله فوربس و مطابقت آن با نرخ تورم روز) محاسبه كرده، از این فهرست 20 نفره تنها بیل گیتس و وارن بافت و كارلوس اسلیم در قید حیات هستند.

مجموع ثروت این 20 ثروتمند بزرگ تاریخ چیزی حدود 2 هزار و 534 میلیارد دلار است، كه تنها 34 میلیارد دلار بیش از ثروت دو نفری است كه احمدی نژاد از آنها یاد كرده است.این افراد عبارتند از:

جان دی. راكفلر (John D. Rockefeller) در سال 1870 و در سن 31 سالگی شركت استاندارد اویل را تاسیس كرد و بسیاری از پالایشگاه های نفت در ایالات متحده را خریداری نمود. او در اواخر عمر خود مالك بیش از 90 درصد از صنعت نفت آمریكا بود. ثروت بزرگترین سرمایه دار تاریخ را پیتر برنشتاین در مجله فوربس  336 میلیارد دلار برآورد كرده است.

اندرو كارنگی (Andrew Carnegie) او در زمانی كه بازار تجارت فولاد پر رونق بود به سرمایه گذاری در این صنعت روی آورد و پس از مدت كوتاهی به امپراتور صنعت فولاد ایالات متحده تبدیل شد. میزان ثروت او برابر 309 میلیارد دلار بوده است.

ویلیام كانكویرور (William The Conqueror) او در سال 1066 اولین حمله خارجی خود به بریتانیا را با موفقیت به اجرا درآورد. اگر چه او پادشاهی خودكامه بود اما میزان ثروت وی قبل از رسیدن به تاج و تخت، همچنان می تواند وی را در ردیف سومین فرد ثروتمند جهان قرار دهد. میزان ثروتی كه او اندوخته بوده را  209 میلیارد دلار تخمین زدند.

كورنلیوس واندربیلت (Cornelius Vanderbilt)او ابتدا در صنعت قایق های بخار سرمایه گذاری كرد اما در سال 1862 شروع به خریدن خطوط راه آهن نمود و پس از مدتی نسبتا طولانی توانست به جمع میلیاردهای تاریخ بپیوندد. میزان ثروت او را 185 میلیارد دلار برآورد كردند.

لری پیج و سرگئی برین مالكان اصلی موسسه گوگل هر كدام 19.8 میلیارد دلار دارایی دارند.

آلان روفوس (Alan Rufus) او مالكیت بیش از 250 هزار هكتار زمین از یوركشار تا لندن را در اختیار داشت و همچنین مالك قلعه ریچموند در شمال یوركشایر بود. میزان ثروتش را 149 میلیارد دلار تخمین زدند.

ویلیام دو وارن (William de Warenne) اصلیت نرماندی داشت در جنگ هاستینگ ها شركت كرد و عمده ثروت خود را از مناطق نورث فولك و یوركشایر جمع آوری كرد. میزان ثروت او 134 میلیارد دلار برآورد شده است.

جان جاكوب آستور (John Jacob Astor) كه یك تاجر موفق در صنعت پوست و خز بود و انحصار این بازار را در حدود سالهای 1800 در دست داشت. وی سرانجام حوزه تجارت خود را تغییر داد و به سرمایه گذاری در زمینه املاك در نیویورك سیتی روی آورد. ثروتش را 121 میلیارد دلار تخمین زدند.

ریچارد فیزالان دهم (Richard Fitzalan 10th Earl of Arundel) منطقه آروندل و یك فرمانده نظامی بود و در جنگ های استقلال اسكاتلند و جنگ های یكصد ساله برای بریتانیا جنگید. میزان ثروت او نزدیك به 108 میلیارد دلار برآورد شده است.

استفان گیرارد (Stephen Girard) یك آمریكایی فرانسوی الاصل بود كه از چهره های موفق صنعت حمل و نقل به شمار می رفت. او در اواخر عمر خود وارد صنعت بانك داری شد و «بانگ گیرارد» را تاسیس كرد. میزان ثروت او را 105 میلیارد دلارارزیابی كردند.

جان از منطقه گونت (John of Gaunt) نایب السلطنه ریچارد دوم در پایان دوره پادشاهی وی و هم چنین پدر هنری بولینگ بروك (یكی از پادشاهان انگلیس) بود. جان از شخصیت های داستان های شكسپیر هم به شمار می رود. وی به لطف دارائی های به ارث رسیده از طرف پدرش جز ثروتمندان تاریخ به شمار می رود. میزان ثروتش را 101 میلیارد دلار برآورد كردند.

ای. تی. استوارت (A.T. Stewart) وی اولین فروشگاه خرده فروشی خود را منهتن تاسیس كرد و پس از اندك مدتی فرشگاههای زنجیره ای خود را در سراسر ایالات متحده گسترش داد. میزان ثروتش را 88.9 (88ممیز9) میلیارد دلارتخمین زدند.

فردریك ویرهاوزر (Frederick Weyerhaeuser) او بنیانگذار «شركت ویرهاوزر» به عنوان یكی از بزرگترین شركت های تهیه الوار در ایالات متحده آمریكا است.میزان ثروت چیزی نزدیك به 79.4 میلیارد دلار برآورد شده است.

هنری دوك از لنكستر (Henry Duke of Lancaster) وی یك دیپلمات انگلیسی، نجیب زاده، سرباز و از اعضای بنیان گذار «فرمان شوالیه گری» بود. میزان ثروت وی را 77.5 (77ممیز5) میلیارد دلار برآورد كردند.

جی گولد (Jay Gould) جی گولد غول راه آهن ایالات متحده آمریكا و سلطان بازار طلا و همچنین بانی تحول در صنعت حمل و نقل آمریكا در قرن نوزده بود. ثروت او را 71.2 (71ممیز2) میلیارد دلار دانسته اند.

استفان وان رنزلایر (Stephen Van Rensselaer) رنزلایر سرهنگ ارتش ایالات متحده آمریكا و عضو مجلس ایالتی نیویورك بود. وی با تاسیس «موسسه پلی تكنیك رنزلایر» تجارت پرسودی را براه انداخت. میزان ثروت او در حدود 68.5 (68ممیز5)میلیارد دلار بوده است.

مارشال فیلد (Marshall Field) فیلد سرمایه گذاریهای خوبی در حوزه املاك و مستغلات در شیكاگو انجام داد.میزان ثروت او را 66.1 (66ممیز1)میلیارد دلار برآورد كردند.

سام والتون (Sam Walton)او یك خرده فروش افسانه ای بود كه در سال 1962 «وال مارت» را بنیان نهاد. میزان ثروت والتون: 64.5 (64ممیز5)میلیارد دلار برآورد شده است.

وارن بافت (Warren Buffett) سرمایه گذاری در زمینه های مختلف. او مدیر عامل و سهام‌دار اصلی شركت بركشایر هاتاوی است. ثروت او 63.9 (63ممیز9)میلیارد دلار برآورد شده است.

كارلوس اسلیم (Carlos Slim) مالك چندین شركت بزرگ مخابراتی به ویژه شركت «آمریكا موویل» در مكزیك با ثروتی برابر: 61.8 (61ممیز8) میلیارد دلار.

بازگشت به گذشته
با نگاهی به گذشته، در می یابیم كه دكتر احمدی نژاد در مقاطع مشخصی دست به افشاگری هایی زده است، كه البته هرگز اسناد آن، طبق وعده های داده شده منتشر نشد.

اتهام به فرزندان آقایان ناطق نوری و هاشمی رفسنجانی، اتهام قاچاق سیگار به یكی از چهره های اصولگرا، یادكردن از مافیای نفتی، یادكردن از عده ای كه اقتصاد كشور را دچار مشكل كردند و… همگی از آن دست هستند.

شش سال مردم كشور و به خصوص اقشار آسیب پذیر جامعه، منتظر شنیدن لیست این مفاسد اقتصادی هستند، با اینحال تاكنون دكتر احمدی نژاد هیچ سندی را منتشر نكرده  است.

اینك افشاگری جدیدی از احمدی نژاد به همان سبك گذشته، اما در سطح بین المللی مطرح شده است و به نظر می رسد با توجه به اختلاف فاحش ارقام اعلام شده از سوی احمدی نژاد با مجموع ثروت ثروتمندان جهان، كه به گفته او در اختیار تنها دو نفر است، انتشار اسناد مربوط به آن بسیار قابل توجه باشد.

توجیه تلویحی حامیان دولت در پاسخ به چرایی عدم اعلام نام مفاسد اقتصادی و… مسائل داخلی، فشارهای برخی جریانات سیاسی و… بوده است، حال اینكه حسب قاعده در سطح بین الملل برای آقای احمدی نژاد كه مسائلی چون هولوكاست را زیرسوال می برد، نبایدفشار یا مشكلی وجود داشته باشد.

با توجه به این موضوع، انتظار می رود دكتر احمدی نژاد یا دفتر ایشان، نام این دو نفر را كه به تنهایی برابر 20 ثروتمند برتر تاریخ و چهار برابر 20 ثروتمند حال حاضر جهان ثروت دارند را به افكار عمومی جهان معرفی نماید.

————-

این مطلب در سایت اینده، مورخ 14 خرداد 1390 با کد : 29898 منتشر شد